دو سال پیش بود،آخرین امتحان از آخرین ترم مانده بود،گفتند میتوانید بروید شهریور بیایید امتحان بدهید،گفتم بریم؟گفتی نه همین امروز میدیم و خلاص.

درس سختی نبود،اول تو تمام کردی،نگاهت کردم چشمکی زدی و لبهایت بی صدا گفتند:تموم؟

بلند شدم،تو هم راه افتادی،برگه ها را دادیم،تمام شد،سراشیبی کوچه دانشکده را که امدیم پایین گفتم:این یه تیکه راهُ پیاده بریم تا سر ونک

باشه میرسونمت خونه خودمم میرم پیش بچه ها

خب منم میام باهات

نه

میخوام بیام

کفر منو در نیار گفتم نه ینی نه

لب ورچیدم و ساکت شدم ، مچ دستم را گرفتی و از خیابان رد شدیم،شلوغ بود،خیابان،پیاده رو،بوی دود می آمد،سبز غوغا میکرد،گفته بودند قیامت میکنند اگر....

بله گفته بودیم

ما هم راه افتادیم و بُر خوردیم میان جمعیت،نگاهت کردم،چیزی شبیه خاکستر یک امید خاموش میان چشمهایت بود،بغض داشتی،بغضی از سر نفرت،با دست دیگرم بازویت را گرفتم،نگاهم کردی،مچم را بیشتر فشار دادی،خواستی بگویی خوبی، میدانستم دروغ میگویی،خوب نبودی ،حتی نتوانستی لبهایت را به زور هم که شده کش بدهی که مثلا بشود چیزی شبیه یک لبخند، دلت فریاد میخواست،نگاهم به مچبند سبزت افتاد،دلم آتش گرفت،نفهمیدم چه شد،صدای موتور می آمد و نزدیک میشد،همه میدویدند و فریاد میکشیدند،ترسیده بودم و یک کینه چند صد ساله توی دلم میجوشید،میدویدی و من هم دنبالت کشیده میشدم،پیچیدیم توی یک کوچه،صداها از دور می آمد،صدایی شبیه جیغ یک زن،ناله یک مرد،شاید هم هردو،فقط یک لحظه توانستم به پشت سرم نگاه کنم،سربازی که لباسش مثل یک زره پوش جنگی بود دنبالمان بود،به غیر از ما چهار پنج نفری به دام آن کوچه افتاده بودند،نفسم بند آمده بود، کند شدن قدمهایم همان وخوردن باتوم سرباز به پشتم همان،جیغ کشیدم،با تمام نفرتم،با تمام دردم،یک آن دیدم مثل یک پلنگ زخمی حمله بردی به طرفش تا دورش کنی از من،با تمام نایی که برایم مانده بود پیرهنت را کشیدم،التماست میکردم و زار میزدم وسعی میکردم خودم را جا بدهم بین تو و او دستهایم را روی سینه اش گذاشتم و سعی کردم کمی هلش بدهم که...

شناختمش،پسر مریم خانوم همسایه دیوار به دیوار خانم جان بود،همان که شیرین دختر عمه ام بهش میگفت علم ِ یزید بس که لاغر و دراز بود،همان که هیچوقت ندیدم قاطی پسرهای محل باشد،همان که آن موقع ها هم تنها بود،همان که ده سال پیش از آن محل رفتند،بله محمد بود.

انگار او هم من را شناخت،دستش را پایین آورد،ازمان کمی فاصله گرفت و به همان سرعتی که دنبالمان آمده بود رفت....